þriðjudagur, maí 23, 2006
Halló halló hálendingur! þessi fagra kú er skoskur hálendingur...og vissulega er hálendið skoska fallegt eins og hún...við erum líka hálendingar öll...og við eigum stórkostlega fallegt íslenskt hálendi... ég vil að þið gerið mér öll alveg stórfenglegan greiða... komið höndum ykkar yfir bókina Draumalandið, sjálfshjálparbók handa hræddri þjóð eftir Andra Snæ Magnason og komið heilum ykkar yfir hana sem fyrst...ég er búin að vera að lesa þessa bók síðustu daga og oft hef ég fengið sjokk, tár í augun, fliss og hlátur, sting í magann og alles... álið er málið hjá íslendingum í dag, en af hverju er þetta svona? hvaðan kemur þessi hugmynd? jebbsörí bob segi ekki meira...en plííís lesið bókina...við þurfum að hjálpa okkur sjálf....eníveis....nú sit ég ein og sauma hugmyndir í ofurhreina húsinu mínu sem ég skúraði í gærdag...áfram með smjörið...hér eru fleiri myndir af fallegu Rum... við förum öll þangað á næsta ári á festival!
Hálendingurinn fagri...
Húsið okkar í Guirdl, Brian, Paul, Gavin og Al tjilla í sólinni...
Fallega sólsetrið bakvið eyjuna Canna, frá ströndinni á Guirdl, sólin settist bakvið fjallið klukkan 21.12...
John, Elena, Uli og Aurora og ég í heimsókn hjá álfunum á leiðinni heim af fjalli...
Hallival og Gugga! ahaha...fjallið stóra sem við klifruðum uppá heitir Hallival....li....haha..
Svona byggði fólkið húsin sín inní álfahúsin í Kilmory í gamle dage...fallegt...ég vil líka eiga heima hjá álfunum... og hér fyrir neðan erum við á leiðinni upp Hallival....stórfenglegt útsýni mar... það er soldið einsog að fljúga að labba upp á fjall...alltíeinu ertu bara komin upp til skýjanna og sérð yfir allt...
Þarna eru Andy, Matt að kíkja á fuglana, Elena, Uli og Dan að taka pásu á leið upp fjallið.... og nú er ég búin að vera í nógu langri pásu frá því að klifra upp á hugmyndafjallið sem á að innblása ritgerðirnar mínar....sólin skín og í næstu pásu ætla ég að labba útí garð og segja hæ við hana...bless á meðan...
Hálendingurinn fagri...
Húsið okkar í Guirdl, Brian, Paul, Gavin og Al tjilla í sólinni...
Fallega sólsetrið bakvið eyjuna Canna, frá ströndinni á Guirdl, sólin settist bakvið fjallið klukkan 21.12...
John, Elena, Uli og Aurora og ég í heimsókn hjá álfunum á leiðinni heim af fjalli...
Hallival og Gugga! ahaha...fjallið stóra sem við klifruðum uppá heitir Hallival....li....haha..
Svona byggði fólkið húsin sín inní álfahúsin í Kilmory í gamle dage...fallegt...ég vil líka eiga heima hjá álfunum... og hér fyrir neðan erum við á leiðinni upp Hallival....stórfenglegt útsýni mar... það er soldið einsog að fljúga að labba upp á fjall...alltíeinu ertu bara komin upp til skýjanna og sérð yfir allt...
Þarna eru Andy, Matt að kíkja á fuglana, Elena, Uli og Dan að taka pásu á leið upp fjallið.... og nú er ég búin að vera í nógu langri pásu frá því að klifra upp á hugmyndafjallið sem á að innblása ritgerðirnar mínar....sólin skín og í næstu pásu ætla ég að labba útí garð og segja hæ við hana...bless á meðan...mánudagur, maí 22, 2006
hringlaga herbergis húsið mitt....
og annað aðeins eldra hús í Guirdl....
húsið mitt...
gamla mjólkurbúið mitt sæta...sem er núna bókasafnið...
húsið mitt í fjallinu...shieling steinhús hjá álfaklettunum...þarna bjuggu konurnar á sumrin..
trumbutjaldið þar sem fólk gat komið og spilað og leikið sér allan daginn útog inn..
Ska/folk hljómsveitin Bombskare vakti alla á sunnudeginum...
Ceilidh dansi dansi dansi dans!
húlla húlla húlaa hopp! fleiri myndir komast víst ekki í eina færslu svo þetta verður að duga þangað til næst....í dag er mánudagur og það er lægð yfir landinu...orkan lág og rigningin mikil....hvað gerir maður þá? planið mitt þar sem það er erfitt að hafa hugann vakandi er að láta líkamann vinna aðeins...húsið mitt hér á oswald street hefur engan til að þrífa sig....það er snyrtilegt hérna en enginn þrífur nema ég einstaka sinnum...það virðist ekki vera neitt mikilvægt hjá bretum að þrífa einu sinni í viku eða mánuði...svo nú ætla ég útí búð og kaupa hreinsidót og hreinsa húsið okkar....jebbsörí bob...sampai nanta..miðvikudagur, maí 17, 2006
jaaææja...norðvestur súrealía....
faháránlegt að í dag sé 17. maí, dagurinn eftir að ég kem heim frá skotalandi, og að síðasta blogg hafi verið 29. apríl, daginn áður en ég fór. laaaangur tími...og hann virðist jafnvel ennþá lengri í hausnum á mér...ég fór semsagt í viku fieldtrip með skólanum mínum eins og ég sagði ykkur, til isle of Rum...en afhverju er þá liðinn svona langur tími? hmmm...Rum er yyyndisleg eyja, falleg og dularfull og vinaleg og góð og fyndin og spennandi....helgina eftir að ég átti að fara aftur til englalands var haldið þjóðlagatónlistarfestival á eyjunni góðu...ég hafði ekki hugmynd um það áður en ég fór en komst að þessu fljótlega eftir að ég kom þangað...með okkur í fieldtrip förinni var maður að nafni Andy Samuel...hann er félagsfræðingur og kennari við háskóla í Dundee...hann hefur verið að koma til Rum í meira en 25 ár, byrjaði að koma sem ferðamaður og varð svo leiðsögumaður og svo fór hann að stúdera eyjuna og alla félagsfræðina og söguna á bak við hana...svo að hann er alger viskubrunnur um eyjuna sem hann elskar eins og mömmu sína held ég bara... hann sagði mér semsagt frá festivalinu og ég sagði náttlega vá! en frábært! mikið væri ég til í að koma á þetta festival! og þá sagði hann, nú þá geriru það bara! þú getur alveg verið hérna áfram þangað til, ekkert mál, hafðu engar áhyggjur! á Rum er ein lítil búð sem íbúarnir skiptast á að vinna í í sjálfboðavinnu, búðin er líka barinn og samkomustaðurinn og þangað fór ég á föstudeginum áður en hópurinn minn átti að fara heim og hitti Sandy sem er þúsundþjalasmiður eyjunnar og festivalskipuleggjarinn ásamt konunni sinni Fliss...Andy kynnti mig fyrir honum og hann sagði líka: auðvitað verðuru áfram! engar áhyggjur! við reddum þér! og þá var ákvörðunin tekin, auðvitað verð ég áfram! svo á laugardagsmorgninum fór allt liðið heim en ég flutti inni í gamla mjólkurbúið sem er núna bókasafnið....yndislega súrealískt og skrýtið að verða eftir, en ég hugsaði með mér að það hefði verið ennþá meira súrealískt og skrýtið að hafna þessu tækifæri og fara heim! á laugardagskvöldið fór ég aftur í búðina góðu og hitti fullt fullt af fólki, ég var þá þegar búin að kynnast kastalastarfsfólkinu, Kim, Norman, Chris, Louis, Emmu og Jane og þau voru öll svo yndisleg og glöð að ég ætlaði að vera áfram...Kim sem er yfir kastalanum leyfði mér að halda áfram að nota eldhúsið og sturturnar þar og bað mig um að spila á gamla steinway flygilinn fyrir gesti í staðinn...(smá útúrdúr...partur af kastalanum er gistiheimili en partur af honum er í upprunalegri mynd frá viktoríutímanum og váá þetta er súrrealískur kastali...ríkur gaur sem þurfti ekki að vinna byggði hann sem leikvöll, algert rugl..en þegar við fórum í the castle tour þá endaði ferðin á því að ég fékk að spila á meira en 100 ára gamlan steinway flygil sem var ótrúleg tilfinning....vá hljóðið var yndislegt og allt fólkið féll í trans..haha...ég gerði þetta svo aftur á festivalinu þegar fólk fór í skoðunarferðina) svo hitti ég líka þá Stuart og Carl sem búa á eyjunni Eigg, og Paul og Sid sem hafa verið að koma til Rum í 15 ár og Richard sem bjó einu sinni á Rum og Neil og Kendra sem eru nýflutt þaðan, og Annie og Ian sem vinna þar við að rannsaka geitur og shit ég er að reyna að muna allt fólkið....þetta var allavega fjörugt kvöld þar sem ég átti í gæða samræðum við fullt af frábæru fólki...furðulegt ekki satt að vera ný á nýjum stað en líða eins og maður eigi heima þarna á fyrsta degi...allir svo vinalegir og nice...Paul og Sid voru að koma til Rum til þess að minnast vinar síns sem dó þar fyrir 10 árum, þeir voru að fara á mánudeginum til yndislega fallegrar strandar sem heitir Guirdl þar sem er lítill kofi sem fólk getur gist í og vera þar yfir nótt ásamt vinum sínum Gavin, Brian og ljósmyndaranum Al...og af því að allir eru svo vinalegir þá buðu þeir mér náttlega með! Guirdl er staður sem allir verða að heimsækja svo að auðvitað sló ég til..og vááá...aldrei séð annað eins sólsetur...svo þegar ég kom aftur frá Guirdl á þriðjudeginum þá tók við vinna...ég skiptist á að sitja í sólinni og skrifa í dagbókina mína og móta ritgerðina sem ég á að skrifa upp úr ferðinni og að hjálpa til við að byggja tjöld og soleis fyrir festivalið...svo var það búðin í góðum félagsskap á kvöldin....á föstudeginum rann festivalið svo upp og mér fannst hálfskrýtið eitthvað að sjá svona mikið af fólki þarna...ég var orðin vön að hafa fámennt en góðmennt á eyjunni en allt í einu voru 500 manns búin að bætast við...fjölmennt en ennþá góðmennt! skotar eru bara yndislegt fólk...og þá sérstaklega norðvestur skotarnir....mjööög mikill munur á fólki á vesturströndinni og austurströndinni þar sem ég var síðast í Aberdeen...ég bjóst náttlega við týpískri gamaldags þjóðlagatónlist með gömlum köllum að spila en neeeiiii....ég fékk áfall á föstudagskvöldið þegar ég fékk að heyra í fyrstu hljómsveitunum...flestar þeirra höfðu fólk í yngra kantinum innbyrðis, fólk á mínum aldri, þær höfðu týpísku hljóðfærin, fiðlu, harmónikku, sekkjapípur og flautur og skosku trommuna og þjóðlagahefðin var vissulega til staðar...en í mjög svo nútímalegri og fjölbreyttri útgáfu....hljómsveitirnar blönduðu öllu sem þeim datt í hug við þjóðlagahefðina, reggí og ska, rokk, teknó og bara hvað sem er....útkoman er mesta snilld sem ég hef séð! ég held ég hafði aldrei dansað og hoppað eins mikið á einni helgi á ævinni...og allir dönsuðu og hoppuðu með, ungir og aldnir...þetta var fjölskylduhátíð, fullt af börnum og unglingum og ungu fólki og gömlu fólki....ég geri mér fyllilega grein fyrir að þetta er orðinn mjööög löng saga, en trúið mér, þetta er bara brot af henni....ég verð bara að halda áfram að segja ykkur hana í myndum þegar ég er búin að redda snúru til að hlaða þeim inn í tölvuna....á mánudaginn var svo haldið heim, ég hitti yndælisgaura frá Glasgow, John og Dave og þeir buðu mér far þangað og sófa til að gista í því við vorum alltof sein inn í borgina fyrir mig að ná lest til Lancaster...svo að í gærmorgun vaknaði ég eldsnemma í Glasgow borg, skundaði í lestina og var komin hingað um tíuleytið...síðan þá er ég búin að hitta fólkið og fara í skólann en ég er ennþá hálfringluð...ekki alveg að fatta að ég sé hér en ekki þar og að þetta hafi alltsaman gerst í raunveruleikanum...þetta var nebblega allt allt annar raunveruleiki....en nú verð ég að hella mér í lancaster raunveruleikann og setja met í að skrifa ritgerðir...og það verður gaman...þangað til næst...sampai nanta elsku fólk...
faháránlegt að í dag sé 17. maí, dagurinn eftir að ég kem heim frá skotalandi, og að síðasta blogg hafi verið 29. apríl, daginn áður en ég fór. laaaangur tími...og hann virðist jafnvel ennþá lengri í hausnum á mér...ég fór semsagt í viku fieldtrip með skólanum mínum eins og ég sagði ykkur, til isle of Rum...en afhverju er þá liðinn svona langur tími? hmmm...Rum er yyyndisleg eyja, falleg og dularfull og vinaleg og góð og fyndin og spennandi....helgina eftir að ég átti að fara aftur til englalands var haldið þjóðlagatónlistarfestival á eyjunni góðu...ég hafði ekki hugmynd um það áður en ég fór en komst að þessu fljótlega eftir að ég kom þangað...með okkur í fieldtrip förinni var maður að nafni Andy Samuel...hann er félagsfræðingur og kennari við háskóla í Dundee...hann hefur verið að koma til Rum í meira en 25 ár, byrjaði að koma sem ferðamaður og varð svo leiðsögumaður og svo fór hann að stúdera eyjuna og alla félagsfræðina og söguna á bak við hana...svo að hann er alger viskubrunnur um eyjuna sem hann elskar eins og mömmu sína held ég bara... hann sagði mér semsagt frá festivalinu og ég sagði náttlega vá! en frábært! mikið væri ég til í að koma á þetta festival! og þá sagði hann, nú þá geriru það bara! þú getur alveg verið hérna áfram þangað til, ekkert mál, hafðu engar áhyggjur! á Rum er ein lítil búð sem íbúarnir skiptast á að vinna í í sjálfboðavinnu, búðin er líka barinn og samkomustaðurinn og þangað fór ég á föstudeginum áður en hópurinn minn átti að fara heim og hitti Sandy sem er þúsundþjalasmiður eyjunnar og festivalskipuleggjarinn ásamt konunni sinni Fliss...Andy kynnti mig fyrir honum og hann sagði líka: auðvitað verðuru áfram! engar áhyggjur! við reddum þér! og þá var ákvörðunin tekin, auðvitað verð ég áfram! svo á laugardagsmorgninum fór allt liðið heim en ég flutti inni í gamla mjólkurbúið sem er núna bókasafnið....yndislega súrealískt og skrýtið að verða eftir, en ég hugsaði með mér að það hefði verið ennþá meira súrealískt og skrýtið að hafna þessu tækifæri og fara heim! á laugardagskvöldið fór ég aftur í búðina góðu og hitti fullt fullt af fólki, ég var þá þegar búin að kynnast kastalastarfsfólkinu, Kim, Norman, Chris, Louis, Emmu og Jane og þau voru öll svo yndisleg og glöð að ég ætlaði að vera áfram...Kim sem er yfir kastalanum leyfði mér að halda áfram að nota eldhúsið og sturturnar þar og bað mig um að spila á gamla steinway flygilinn fyrir gesti í staðinn...(smá útúrdúr...partur af kastalanum er gistiheimili en partur af honum er í upprunalegri mynd frá viktoríutímanum og váá þetta er súrrealískur kastali...ríkur gaur sem þurfti ekki að vinna byggði hann sem leikvöll, algert rugl..en þegar við fórum í the castle tour þá endaði ferðin á því að ég fékk að spila á meira en 100 ára gamlan steinway flygil sem var ótrúleg tilfinning....vá hljóðið var yndislegt og allt fólkið féll í trans..haha...ég gerði þetta svo aftur á festivalinu þegar fólk fór í skoðunarferðina) svo hitti ég líka þá Stuart og Carl sem búa á eyjunni Eigg, og Paul og Sid sem hafa verið að koma til Rum í 15 ár og Richard sem bjó einu sinni á Rum og Neil og Kendra sem eru nýflutt þaðan, og Annie og Ian sem vinna þar við að rannsaka geitur og shit ég er að reyna að muna allt fólkið....þetta var allavega fjörugt kvöld þar sem ég átti í gæða samræðum við fullt af frábæru fólki...furðulegt ekki satt að vera ný á nýjum stað en líða eins og maður eigi heima þarna á fyrsta degi...allir svo vinalegir og nice...Paul og Sid voru að koma til Rum til þess að minnast vinar síns sem dó þar fyrir 10 árum, þeir voru að fara á mánudeginum til yndislega fallegrar strandar sem heitir Guirdl þar sem er lítill kofi sem fólk getur gist í og vera þar yfir nótt ásamt vinum sínum Gavin, Brian og ljósmyndaranum Al...og af því að allir eru svo vinalegir þá buðu þeir mér náttlega með! Guirdl er staður sem allir verða að heimsækja svo að auðvitað sló ég til..og vááá...aldrei séð annað eins sólsetur...svo þegar ég kom aftur frá Guirdl á þriðjudeginum þá tók við vinna...ég skiptist á að sitja í sólinni og skrifa í dagbókina mína og móta ritgerðina sem ég á að skrifa upp úr ferðinni og að hjálpa til við að byggja tjöld og soleis fyrir festivalið...svo var það búðin í góðum félagsskap á kvöldin....á föstudeginum rann festivalið svo upp og mér fannst hálfskrýtið eitthvað að sjá svona mikið af fólki þarna...ég var orðin vön að hafa fámennt en góðmennt á eyjunni en allt í einu voru 500 manns búin að bætast við...fjölmennt en ennþá góðmennt! skotar eru bara yndislegt fólk...og þá sérstaklega norðvestur skotarnir....mjööög mikill munur á fólki á vesturströndinni og austurströndinni þar sem ég var síðast í Aberdeen...ég bjóst náttlega við týpískri gamaldags þjóðlagatónlist með gömlum köllum að spila en neeeiiii....ég fékk áfall á föstudagskvöldið þegar ég fékk að heyra í fyrstu hljómsveitunum...flestar þeirra höfðu fólk í yngra kantinum innbyrðis, fólk á mínum aldri, þær höfðu týpísku hljóðfærin, fiðlu, harmónikku, sekkjapípur og flautur og skosku trommuna og þjóðlagahefðin var vissulega til staðar...en í mjög svo nútímalegri og fjölbreyttri útgáfu....hljómsveitirnar blönduðu öllu sem þeim datt í hug við þjóðlagahefðina, reggí og ska, rokk, teknó og bara hvað sem er....útkoman er mesta snilld sem ég hef séð! ég held ég hafði aldrei dansað og hoppað eins mikið á einni helgi á ævinni...og allir dönsuðu og hoppuðu með, ungir og aldnir...þetta var fjölskylduhátíð, fullt af börnum og unglingum og ungu fólki og gömlu fólki....ég geri mér fyllilega grein fyrir að þetta er orðinn mjööög löng saga, en trúið mér, þetta er bara brot af henni....ég verð bara að halda áfram að segja ykkur hana í myndum þegar ég er búin að redda snúru til að hlaða þeim inn í tölvuna....á mánudaginn var svo haldið heim, ég hitti yndælisgaura frá Glasgow, John og Dave og þeir buðu mér far þangað og sófa til að gista í því við vorum alltof sein inn í borgina fyrir mig að ná lest til Lancaster...svo að í gærmorgun vaknaði ég eldsnemma í Glasgow borg, skundaði í lestina og var komin hingað um tíuleytið...síðan þá er ég búin að hitta fólkið og fara í skólann en ég er ennþá hálfringluð...ekki alveg að fatta að ég sé hér en ekki þar og að þetta hafi alltsaman gerst í raunveruleikanum...þetta var nebblega allt allt annar raunveruleiki....en nú verð ég að hella mér í lancaster raunveruleikann og setja met í að skrifa ritgerðir...og það verður gaman...þangað til næst...sampai nanta elsku fólk...
